Blogs

De eerst geschreven blogs, staan onderaan!

15 januari 2019

Een maand voorbij

Alweer een maand voorbij. Het begint allemaal wat normaler te worden voor me. Mijn nieuwe manier van leven begint standaard te worden. Geen moeite op verjaardagen om nee te zeggen tegen taart. Geen moeite om die bittergarnituur op een feestje te beperken tot een halve bitterbal. 

Wel moeite met pillen slikken. Op dit moment, slik ik los van de standaard maagbeschermer en vitaminen, ook hormonen en antibiotica. Gelukkig heb ik van mijn vriendin een pillendoosje gekregen, want ik vergat het nog veel te vaak. Je bent de hele dag aan het plannen.
Vaak is medicatie innemen tijdens of vlak na een maaltijd. Dat kan dus al niet. Tegelijkertijd eten en drinken kan (mag) niet. Dat betekent dus: 

ontbijten, 20 minuten wachten, pilletje, uurtje wachten, pilletje, fruit, wachten, drinken, wachten, eten, wachten, pilletje. enz

Zo bewust met alles bezig zijn is wat voor mij het zwaarst valt. Ik merk wel dat de ontdekkingsreis ook psychisch een grote rol speelt. Je hoort vaak dat mensen veel zijn afgevallen, maar zichzelf nog steeds dik vinden. Ik kon dat niet geloven. Dat mensen niet konden genieten van alle kilo's die eraf gaan! Maar ik merk nu al, dat het een behoorlijke strijd is in je hoofd. 
De laatste keer vertelde ik al, dat ik steeds bang was dat het bij mij niet werkte. Nu merk ik, dat mijn angst om dingen te eten en te proeven steeds minder wordt. Maar aan het einde van de dag als ik voor mijn idee veel gegeten of gedronken heb (wat totaal niet realistisch is), merk ik, dat de angst ontstaat dat ik ben aangekomen. Het 1 keer in de week op de weegschaal staan lukt me echt nog niet. Ik ben zo gefocust op gewichtsverlies. Het is eigenlijk niet gezond. Als ik mijn haren borstel en ik heb een klit in mijn haren, ben ik bang om te hard aan de borstel te trekken, omdat ik bang ben dat mijn haren dan uitvallen. Ik mag natuurlijk niet klagen, maar ik merk dat er zoveel meer bij komt kijken, dan alleen je eet patroon aanpassen. 
Nog zo´n voorbeeld:
Afgelopen vrijdag heb ik gewerkt. Rond 17.30 was ik thuis. Om 18.05 zou ik opgehaald worden om ergens naartoe te gaan. 
Normaal gesproken is dat opschieten, maar prima. Nu dacht ik er in alle haast niet aan, dat ik minimaal 20 minuten moet doen over een maaltijd, niet teveel afgeleid moet worden en dan eigenlijk nog 10 minuten moet blijven zitten om alles rustig te laten zakken. 
Dus toen ik om 17.55 mijn gevulde paprika uit de oven haalde, had ik natuurlijk veel te weinig tijd en veel te veel haast in mijn hoofd om rustig te kunnen eten. Na 5 happen voelde ik het al. Te snel gegeten, te weinig gekauwd, te weinig rust genomen. 
Het viel als een blok op mijn maag en zelfs tussen mijn schouderbladen deed het zeer. Toen we om 18.05 klaar stonden om weg te gaan, voelde ik me zo beroerd ervan, dat er maar 1 ding opzat. Op naar de wc en eruit met die paprika. Helaas! Wel een goede les. Ik kan beter een cracker nemen als ik weinig tijd heb, dan dit onderschatten. 

Tussenstand: - ruim 17 kilo

5 januari 2019

Het nieuwe jaar

Wow, wat gaat het snel. Ik kan bijna niet geloven dat er alweer ruim 3 weken voorbij gaan. Ik voel me goed!
Ik durf nu zelfs te zeggen, dat ik bijna nergens last van heb. Alles is een stuk minder spannend. Ik durf van alles en ben oprecht trots op mezelf. 
Ik was bang, dat uit eten gaan en dat soort dingen, een probleem zou worden. Dat ik de hele tijd zou denken aan alles wat ik niet mag. Natuurlijk is het af en toe een flinke mentale strijd. Teveel eten, kan allerlei redenen hebben. Maar uiteindelijk is het gewoon een verslaving, een gewoonte ook. 
Net als roken dat was voor mij. Je pakt een zak chips in de supermarkt omdat je dat lekker vindt, of omdat er visite komt, want dat is makkelijk, logisch, voor de hand liggend en niet duur! Het is een mentale knop waar je aan moet werken. De eerste 3 weken dat ik gestopt was met roken, waren ook vreselijk voor mij. Ik had het echt zwaar, maar heb wel doorgezet. Zo voelt dit ook een beetje. 
Afgelopen zomer zei iemand me: "Met de discipline die je nodig hebt na de operatie, kun je die kilo's ook kwijtraken, zonder de operatie". 
Grote onzin heb ik ondervonden. Al talloze keren heb ik geprobeerd af te vallen. Steeds gemotiveerd begonnen, maar het is niet vergelijkbaar met datgene dat ik nu meemaak. Je hebt voldoening, na een paar hapjes. Je geniet veel meer van de kleine beetjes. 20 keer kauwen op 1 stukje eten, zorgt ervoor dat je hersenen eerder aangeven dat het genoeg is. Je kan niet meer gedachteloos bij een film een zak chips naar binnen werken. Ja, natuurlijk heb je ook discipline nodig, maar op een heel ander level. 
Afgelopen week heb ik mezelf nog uitgelachen. Ik dacht opeens dat de operatie bij mij niet had gewerkt. Nergens last van, ik kan alles eten! Geen krampen, niet overgeven.. Shit! Wedden.. bij 98% werkt het en ik ben die 2%
Gelukkig was mijn lieve man zo slim om te vragen: "Wat heb je nou precies allemaal geprobeerd?" Magere yoghurt, muesli, crackers, fruit zonder velletjes, want die spuug je uit omdat het slechter verteerbaar is en Optimel. Gegrilde kip, gegrild tartaartje, geroosterd brood?"
Ja oké.. daar had hij een punt! Daarbij nog het feit dat ik over een mini tartaartje op de gourmetplaat (zonder vet gebakken) een half kippenhaasje en een geroosterd stukje stokbrood, zo'n 2 uur heb gedaan. 
Oud en nieuw was daar. Ik heb heerlijke volkoren carpaccio wraps gemaakt met rucola en geroosterde pijnboompitjes gemaakt en ik heb oviebollen gemaakt. De oliebol uit de oven. Gevuld met appel en/of rozijnen. De eerste teleurstelling was al, dat ze niet fatsoenlijk uit het muffin bakblik te halen waren. ik had uiteraard in de middag al een klein stukje geproefd, zodat ik niet bij mijn zus boven de wc pot zou hangen, als de oviebol toch niet goed zou vallen. Goed voorbereid, met 20+ smeerkaas en mijn eigen hapjes, gingen we op visite. 
Top avond gehad. Vol goede moed begon ik aan een oviebol, maar die viel niet zo goed. Daar was het dan. Het eerste moment dat je lijf duidelijk aangeeft dat je iets eruit moet gooien. 
Gelukkig, binnen een kwartier nergens meer last van. Om 00.00 geproost met limonadesiroop in een champagneglas en mijn jaarwisseling kon niet meer stuk. De moeilijkste tijd van het jaar heb ik er vast opzitten. Dit is in ieder geval al gelukt. In plaats van 4 kilo aankomen in december, kan ik met trots zeggen, dat ik er 15 ben kwijt geraakt! Jullie ook allemaal een gelukkig nieuwjaar.

28 december 2018 

Het begint te wennen

Er zijn alweer 2 weken voorbij. De 2 meest spannende weken die bij de operatie horen denk ik.  Alles nieuw, alles aftasten. Eigenlijk ben je de hele tijd aan het wachten tot je moet overgeven na een hapje of een slokje. Maar dat gebeurde niet. 

Alles gaat goed. De eerste keer gepureerde spinazie met een halve aardappel en gegrilde kip was heerlijk. Nog lekkerder dan een slagroomtaartje. Natuurlijk passen er niet meer dan 6 theelepel hapjes naar binnen en dan zit je hartstikke vol, maar het waren 6 intens lekkere hapjes. 
Toen kwamen de kerstdagen. Kerst.. men zegt dat het draait om samenzijn, maar volgens mij draait het vooral om eten en drinken die dagen. Niet zo makkelijk als je net een operatie achter de rug hebt. Maar super trots op de afgelopen dagen en super gemotiveerd ging ik aan de slag met het maken van gezonde hapjes. Ik ben altijd enthousiast als het gaat om hapjes maken op feestjes of feestdagen, maar voor het eerst verdiepte ik me in gezonde hapjes. Iets anders dan de rauwkost schaal, die dan ook altijd nog gepaard gaat met een dipsaus. 
Ik vond gezonde appelflappen (volkoren wraps met appel en rozijnen en dan uit de oven), bananenpannenkoekjes met bessen en honing, aubergine, courgette en gegrilde kip met zongedroogde tomaatjes. Yes! Vastbesloten om van gezond eten een feestje te gaan maken. 
Natuurlijk krijg je niet zoveel op, maar ieder hapje was een feest. Gelukkig.. ik kon genieten van de kerst. Ik had geen last van al het eten en drinken om me heen en was dankbaar voor mijn maag, die alle hapjes die ik nam, goed verwerkte en er niets uitgooide! 

Oprecht genoten en vol goede moed richting oud&nieuw. 

 

 

Kleine hapjes, kleine stapjes.. 

Daar ben je dan.. thuis. Heerlijk om in je eigen bed te liggen. Langzaam begin je te beseffen dat het echt allemaal achter de rug is en dat je nu kan gaan werken aan de opbouw van een heel ander ritme dan je ooit gehad hebt. Enthousiast probeer je aan te houden wat er in het boekje staat, maar bij ieder klein slokje drinken dat je neemt, ben je bang dat het verkeerd valt of het er misschien weer uit komt.H
Het lukt me die dag alleen om een half glas te drinken.

De 2e dag voelde ik me een stuk beter. Enthousiast zat ik om 6.30 uur in mijn eentje aan tafel en is het me gelukt een laagje yoghurt te eten. Dat gaf goede hoop. Stukje bij beetje durfde ik meer te eten en te drinken. Een gepureerde appel en af en toe een slokje en uiteindelijk zelfs een gepureerde aardappel met boontjes. Kleine hapjes. 
Je voelt zoveel in je lijf gebeuren, dat je niet weet of het je maag, de wondpijn of je darmen zijn. 
Het gekke is, dat doordat je helemaal geen honger gevoel meer hebt, je voor je gevoel de hele dag zonder eten kan. Ik moet zeggen, dat ik het erg lastig vind om daar een ritme in te vinden. 
Na 4 dagen heb ik besloten om wekkers te zetten in mijn telefoon. Eten, drinken, medicijnen, eten, drinken, vitaminen, prikje enz. 
Anders vergeet ik echt te eten. Dat is natuurlijk ook niet goed. Afvallen is je doel, ziek worden niet. 
De 4e dag na de operatie durf ik ook weer op de weegschaal te gaan staan. Het resultaat is fijn. -12 kilo! in 17 dagen tijd. Dat voelt goed. 

De pijn wordt steeds een beetje minder en ik begin elke dag een stukje buiten extra te lopen. Nog nooit zo blij geweest om in de kou te lopen. Het gaat steeds beter. Klein hapjes en kleine stapjes tegelijk!

En dan? 

Ik kan me nog bizar weinig herinneren van de uitslaapkamer. Ik weet nog wel dat m'n bed werd terug gereden naar de afdeling. Het gaf nogal een misselijk gevoel, maar we waren er binnen no-time. Ik weet dat ik mijn man gezien heb, m'n ouders, iets over bloemen en een boek en een ballon. O ja.. en ik heb nog even een bakje volgespuugd met bloed. Het is me vanaf de operatie tijd rond 12.30, tot 22.30 in de avond, niet gelukt om mijn ogen langer open te houden dan 30 seconden. Vandaag hoorde ik, dat ik aan het klagen was over de herrie op de kamer tijdens bezoekuur blijkbaar. Maar tóen wist ik nog niet wat de nacht me zou brengen. 

Dat je pijn hebt na een operatie weet je. Dat het niet niks is weet je ook.. maar dat gas dat ze gebruiken tijdens zo'n operatie is werkelijk ruk. Ben je geopereerd aan je maag, heb je een zere rug! Tussen m'n schouderbladen en ook mijn borsten deden erg veel zeer. Gelukkig heb je geen last van de pijn als je slaapt. Ogen dicht dan maar weer. 

Je zou denken, na een hele dag slapen, lukt dat in de nacht natuurlijk niet meer. Nou, dat klopt! Het had alleen niets met de vermoeidheid te maken. Je ligt daar dan op een kamer met 3 andere mensen. Lekker dicht bij elkaar, allemaal aan een infuus die piept om de haverklap en geen privacy. Tegenover me lag een vrouw van in de 70. Gezellige, vriendelijke vrouw, alleen wonend en kletst graag. Je kent ze wel, zo'n vrouw die overal hoor  achter zegt. 

"Jaaaa, ik ben al 55 jaar niet ziek geweest hoor. En nu lig ik hier en denk ik. Ben ik daar nou zo oud voor geworden? Heb ik iets gekregen voor m'n darmen. Is echt geen pretje hoor. Weet je hoe vaak ik gisteren alleen al naar de w.c. ben geweest? Nou? 7 keer hoor! 7! Nooouuu, ik kan me de laatste keer dat ik dat gehad heb niet heugen. Ik ben steeds maar bang dat ik te laat bij de w.c. ben!" 

Heb je er een beeld bij? Mooi! Daar naast lag een man van halverwege de 20. De beste man had al 2 keer een hartinfarct gehad op zo'n jonge leeftijd. Vreselijk natuurlijk. Vandaar ook dat hij een gastric bypass had gekregen.. alleen bleken zijn dunne darmen te kort te zijn en hebben ze het aangepast naar een sleeve. Deze man, die geen blad voor de mond nam, heeft ongeveer aan alle medewerkers van de afdeling gevraagd hoe dat kon, want hij had helemaal niks gelezen in het boekje over te korte darmen en hoe het kon dat hij het heeft. Verder was hij aan het schelden over dat k.bed waar hij in lag. Drukte hij op z'n alarm knop als het infuus van een ander afging omdat hij niet tegen het geluid kon. Was hij de hele nacht aan het vloeken omdat hij niet kon slapen en schreeuwde hij rond 02.00 tegen zijn KEIHARD snurkende buurvrouw: "heeee! Ken je daar mee kappen verdomme met je varkenskop!" 

Al met al, een enorm fijne ervaring zo midden in de nacht. De man was uiteindelijk vaker uit de kamer dan in de kamer. Hij had overigens ook zelf bedacht dat het makkelijker was om dat irritante infuus maar los te koppelen man. Want dat zit steeds in de weg! 

Naast me lag een mager Afrikaans vrouwtje. Praatte bijna geen Nederlands. Ik heb haar, doordat er een gordijn tussen ons hing, het minst gezien van iedereen. Maar ze heeft wel goed geslapen. Haar infuus ging al voor de 4e keer keihard af in de nacht en ze sliep er zelf doorheen. De keihard snurkende overbuurvrouw trouwens ook. 

Om 02.30 moest ik plassen. Mijn infuus zat in het stopcontact, want hij had al gepiept dat de accu leeg was. Ik trok de stekker eruit en zat dus met een piepend infuus op de w.c. Snel de stekker er weer ingestoken. Beide vrouwen waren niet wakker geworden en de man was nergens te herkennen. Maar jemig wat een stank joh!! Ligt er nu ook nog 1 scheten te laten?? Heb je goed gelezen dat dit om 02.30 uur was? 

Ik probeerde mezelf daar niet ook nog gek van te laten worden. Ik ben zowaar nog even in slaap gevallen, maar na 5.15 werd ik weer wakker. Pffff wat een lucht!! Nog steeds! Hey, daar kwam een verpleegkundige. Opeens hoor ik de vrouw naast me zeggen: "NAT!" 

"Ow ja, inderdaad" zei de verpleegkundige. "U bent een beetje nat. Ow. Behoorlijk zelfs. Kunt u even met de billen omhoog. Ow jeetje, dat is niet mis!" Met mijn vingers over m'n neus dacht ik: nee niet mis en het is ook geen pis!! Ik vluchtte uit de kamer om 5.30 en heb tot 6.20 op een bank op de gang gezeten, wachtend tot ze klaar waren. Toen de lucht nog niet verdwenen was ben ik onder de douche gestapt. Wat een top nacht. Om 7.30 schoon aangekleed in bed en om 8.15 zei de verpleegkundige: zou je het zien zitten vandaag naar huis te gaan? 

Wat denk je zelf???

 

Het is zover

Het is zaterdag 1 december. De eerst dag dat ik ga starten met Modifast. Ik weet het, welke idioot kiest er nou voor om met zoiets te beginnen in december? Ik dus! Kwam beter uit met mijn werk en er zat kerstvakantie bij mijn herstelperiode, waarin manlief thuis zou zijn om me te helpen, indien nodig. 
Zwaar gemotiveerd begon ik met de shakes. Hey luister, als je niet houdt van milkshakes en toetjes, is zo'n shake dieet niet je van het. 
Ik begon met een ready to go shake. Chocolade smaak. Ik werd er alles behalve blij van, maar de knop was om en ik ging ervoor. Thee ging ik drinken met een klein beetje honing ipv suiker en verder hield ik het bij water. De shakes om zelf te mengen kreeg ik jammer genoeg bijna niet weg. 
Gelukkig heb ik de dozen kunnen kopen bij de Etos. 1 plus 1 gratis. Ja, je bent een Hollander of je bent het niet. 
Ik besloot om de ready to go flesjes alleen nog te drinken. De chocolade smaak beviel me inmiddels prima en ook de banaan vond ik goed te doen. 
Toen ik na 3 dagen op de weegschaal ging staan en ik de afname in gewicht zag, ben ik stiekem nog 4 keer op de weegschaal gaan staan om te kijken of hij iets anders zei. Ik had immers een nieuwe weegschaal gekocht voor dit avontuur en misschien was hij wel kapot. 
Maar hij gaf 4 keer hetzelfde gewicht aan. Voor degene die hopen dat ik mijn gewicht aangeef, gaat niet gebeuren! Dat is iets waar ik me misschien ooit overheen kan zetten, maar nu nog niet. 

Naast de modifast, heb ik op advies van een collega die hetzelfde heeft ondergaan, ook rauwkost gegeten. Mijn hoogtepunten van de dag waren komkommers en tomaatjes als avondeten. Maar eerlijk is eerlijk. Na anderhalve week was er al bijna 6 kilo af. 
De week voor mijn operatie zat zo lekker vol gestampt met afspraken en dingen doen, dat ik geen tijd had om zenuwachtig te worden. 

Dan opeens was het zover. Mijn laatste werkdag voor de operatie. Voor sommige misschien niet iets bijzonders, voor mij wel spannend. Ik kan het niet helpen dat er door me heen ging: Ik hoop jullie over 4 weken allemaal weer te zien. 

Ik kon niet zeggen dat ik zenuwachtig was. Zo voelde het niet. Ik was er klaar voor. Na 2 jaar ging het nu dan toch gebeuren. In 12 dagen was ik 7 kilo kwijt en met trots, mijn man, mijn tas met spullen en mijn laptop vertrok ik naar het ziekenhuis, om in het ziekenhuis de laatste hand te leggen aan de actie van de voetbalvereniging. De verpleegkundigen verklaarde me voor gek dat ik daar nog zo druk mee bezig was zo vlak voor mijn operatie, maar ik vond het heerlijk om daarmee bezig te zijn, in plaats van na te denken over wat er zou gebeuren met mijn maag en darmen. 
Daar ging ik dan. Zelfs nog eerder dan gepland, richting de OK. Natuurlijk moest er eerst even een infuus geprikt worden. 
"Nou zeg!" zei de verpleegkundige. "Ik sta hier te prikken en te wroeten, maar ik zit al zo diep en er komt nog steeds geen bloed. Doe ik je zeer?" Behoorlijk ja! maar ik zei: "Valt mee hoor. Misschien kunt u mijn andere hand even proberen?"
"Zijn ze daar beter zichtbaar denk je? We gaan het gewoon proberen. Ja meid, de hele boel zit verstopt joh! Nou, dat is over een paar maanden wel anders bij je hoor!"
Meer dan een schuine glimlach kreeg ik er niet vanaf. 

 

 

Angst

Na het horen van het groene licht, viel er een last van me af, maar kwamen de zorgen tegelijk. Iets zeggen en iets doen zijn toch wel 2 verschillende dingen. Was ik wel echt sterk genoeg om dit aan te gaan? Was ik er echt klaar voor. Doordat ik mensen om me heen heb met positieve verhalen, is het makkelijker om positief te blijven. Mede door therapie en het stukje bewustwording naar mezelf, kwam ik tot de conclusie dat ik de regie heb over mijn gedachten. Ja! Ik kan dit. Ja! Ik ben er klaar voor. Kom maar op.
Een aantal weken voor de operatie, word je verwacht op een voorlichtingsmiddag. Je moet dan met iemand samen komen en je krijgt dan eerst van een voedingsdeskundige en daarna van de chirurg verdere informatie over het hele traject. Vooraf moest je wat vragen invullen en meenemen en je had de boekjes gelezen voorafgaand aan de middag. Natuurlijk, had ik behalve de boekjes al zoveel research gedaan dat ik bijna zelf de informatie middag kon geven. 
Daar aangekomen, doe je de deuren open van de zaal en kijk je om je heen. Het zat stampvol. "Wauw", zei ik tegen mijn man. "Welkom bij de 'Dikke Mensen Club'!" Ik voel me altijd al zo bekeken, maar zelfs in een ruimte, vol met mensen die ook te dik zijn, ging er een stemmetje in mijn hoofd: Zullen ze aan het screenen zijn hoe hard het nodig is? en ik hoop dat er stoelen achterin vrij zijn, dan val ik niet zo op en hoeven er geen mensen achter mij te zitten. Even later komt er nog een vrouw binnen die zegt: "Sjooow hee, wat zijn er een hoop dikke mensen hè?"
Kun jij je voorstellen, dat je een ruimte binnengaat en bij jezelf denkt: Sjoooow hee, wat zijn er een hoop slanke mensen? Nee toch? 

Uiteindelijk, nadat er wat stoelen bij gezet waren, want ja.. er waren inderdaad een hoop dikke mensen, begon de diëtiste haar verhaal. 
Tijdens het luisteren kijk je wat om je heen. Naast je aan tafel zit een vrouw die uit hetzelfde dorp kwam. Rechts zat een mevrouw met haar zoon, dat een oud leerling bleek te zijn. Top! Bekenden. Dat zorgt er echt niet voor dat je beter op je gemak zit. 
De diëtiste begon over de vragen die we in hadden moeten vullen. Denk hierbij aan: 
Wat zijn voor jou de voordelen en de nadelen van de operatie. Wat is jouw belangrijkste motief enz. 
Ik hoor haar zeggen. Ik zal er eens 1 of 2 bij pakken om door te nemen. Geen paniek, het blijft anoniem. 
Uit de stapel pakt ze een boekje en begint te lezen. Ja hoooor! Heb ik dat? Mijn boekje. Gewoon cool blijven kijken. Zorg ervoor dat je niet rood wordt. Niemand die weet dat het jouw boekje is. Relaxt. Pas toen ze zei: Fijn dat deze persoon er zo goed over heeft nagedacht en zich er duidelijk in heeft verdiept durfde ik weer uit te ademen. 
Ik vraag me af waar dat ongemakkelijke gevoel dan vandaan komt. Is het de angst dat je iets doms hebt ingevuld. Dat je iets fout hebt gedaan? 
Dat is bijna onmogelijk, want ze vragen om je mening. Maar dan nog.. mijn mening.. ik ben er nog niet aan gewend dat ik die belangrijk genoeg vind voor mezelf.

 

Na de informatiemiddag laat je alles even bezinken, ga je beginnen met het bestellen van de vitamine preparaten die je de rest van je leven moet blijven slikken en de maagbeschermers waar je een jaar aan vast zit. Je verdiept je wat in Modifast, want dat merk wordt geadviseerd vanuit het ziekenhuis en je gaat verder met je dagelijkse dingen. 

Dan, 4 weken voor je operatie, krijg je het verschrikkelijke nieuws. De vrouw, afkomstig uit hetzelfde dorp, is overleden. Complicaties na de maagverkleining. Zo jong, gelukkig getrouwd, een prachtige dochter. Rillingen over je lijf. zenuwen, twijfels en spanning. Geen dag is de angst uit mijn gedachten geweest. Geen moment heb ik niet gedacht aan de woorden: complicatie na maagverkleining. 
Je weet het.. Het kan gebeuren. Het kan bij zoveel operaties misgaan. Je kan worden overgereden, een botsing krijgen. Van alles. Maar toch.. Dit voelde zo dichtbij, terwijl ik haar helemaal niet kende als volwassen vrouw. Alleen als kind. 
Angst.. angst bij mij, bij mijn man, bij mijn familie en bij mijn vrienden. Angst in plaats van een vooruitzicht naar een betere en mooiere toekomst.

 

 

 

Stappenplan

Waar stond ik in mijn leven, maar vooral, waar wilde ik naartoe.. wat wilde ik bereiken en hoe ging ik dat doen? Eerlijk is eerlijk. Mijn eerste opzet was een beetje ambitieus en alles tegelijk, maar stukje bij beetje, viel alles op zijn plaats. 

1) solliciteren als leerkracht, met een goede opleiding in het vooruitzicht.

2) EMDR therapie

3) opnieuw een doorverwijzing vragen voor het ziekenhuis.

 

De eerste 2 zijn succesvol verlopen. Ik heb het onwijs naar mijn zin als leerkracht en EMDR heeft me al zoveel moois en goeds gebracht! Nog meer dingen om trots op te zijn. 

Ondertussen ben ik al in het ziekenhuis geweest. Mijn BMI was nu zo hoog, dat ik een operatie vergoed zou krijgen. Iemand vroeg me, of ik bewust veel was gaan eten om alsnog geopereerd te worden. Uh ja, natuurlijk! Ik vind het namelijk heerlijk om me zo te voelen. Om in een winkel te lopen, spullen in een karretje te doen en te denken dat mensen denken: Ja mevrouw! Moet je dat maar niet kopen, daarom zie je er zo uit!! Ik vind het fijn om alleen maar hele dure kleding te kopen, omdat normale hippe kleding me niet past. Ik heb me express volgevreten met van alles want dan voel ik me nog ongelukkiger met mezelf dan ik al was en dan krijg ik een operatie vergoed die ervoor zorgt dat ik mijn hele leven moet aanpassen! 

Nee dus!! 

Als je psychisch zo last hebt van je gewicht en het lukt je nog steeds niet om er iets aan te veranderen, heb je hulp nodig. Zelfs al is het zo drastisch! Echter duurde het nog 4 maanden, meerdere afspraken en tijden van onzekerheid voor ik officieel groen licht kreeg. 

 

De tijd daarna...

In het jaar dat volgde, bleef ik gestopt met roken. Ondanks een heftig incident op mijn werk.. ondanks Gerwin z'n ongeluk en het lange revalidatie traject. Geen seconde heb ik meer gedacht aan een gastric bypass. Überhaupt heb ik geen seconde tijd gehad om aan mezelf te denken. Het is niet te omschrijven wat het met je doet om je eigen leven opzij te zetten, voor het herstel van degene waar je zoveel van houdt. Trots op mezelf was ik wel. Trots dat het me lukte, trots dat ik nog steeds niet rookte en trots op mijn man, die keihard heeft gevochten om de man te worden die hij nu is. Dankbaar voor de familie en vrienden om ons heen die ons gesteund hebben die hele periode. Sommige mensen zijn niet meer in ons leven, andere zijn eraan toegevoegd. Er kan veel gebeuren in anderhalf jaar, maar hoe dan ook.. zonder deze mensen, was het ons misschien niet gelukt hier zo sterk uit te komen. 

In april was alles weer een beetje helder en rustig. In ieder geval stabiel.. alleen niet in mijn hoofd. Zoveel achter de rug, zoveel te verwerken gehad.. het was tijd om aan mezelf te werken! Ik was door het stoppen met roken en het slechte zorgen voor mezelf nóg zwaarder geworden.  Nu ik tijd had om over mezelf na te denken en goed naar mezelf te kijken, zag ik in dat het tijd was om hard aan de slag te gaan!

 

Hoe het begon
 

Je bent te dik.. al een hele lange tijd. Je hebt al van alles geprobeerd om af te vallen en je begint iedere keer weer enthousiast met een nieuw soort dieet. 

Dit ben ik dus! Ik kan me bijna niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst mezelf niet te dik heb gevonden. 

Al op de lagere school vroeg ik of de juf me te dik vond. Ik herinner me nog, dat ik op de middelbare school langs iemand liep en die maakte dan aardbeving geluiden bij iedere stap die ik zette. 

Was ik vroeger echt zo dik? Nee! Was ik minder populair bij de jongens? Nee, ook niet! Maar als jong meisje zie je dat niet. 

Je bent, zeker in je puberteit, zo bezig met wat andere van je denken en vinden. Was ik ongelukkig? Zeker niet. Maar ben ik gepest? Absoluut! Ik heb gepest, ik ben gepest, ik heb eigenlijk een heleboel dingen meegemaakt die een heleboel tieners meemaken denk ik zo. 

Andere gebeurtenissen in mijn leven hebben uiteindelijk ervoor gezorgd dat ik onzeker ben geworden. Niet meer van mezelf kon houden of in ieder geval, mezelf niet meer kon zien voor wat ik waard ben! 

2 jaar geleden, na succes verhalen van mensen om me heen over een maagverkleining, ben ik me daarin gaan verdiepen.. 

Heftig, ingrijpend, levensveranderend in meerdere optieken en een lang traject. 

Na heel veel informatie en verdieping heb ik de keuze gemaakt om via de huisarts naar het ziekenhuis te gaan. 

Wat een genant moment. Weegschaal, praten over hetgeen waar je minst over wil praten.. maar voor een goed doel. 

Mijn BMI was te laag maar ik hoopte dat mijn fibromyalgie een medische indicatie zou zijn voor groen licht. 

Het was me al gelukt om na 22 jaar te stoppen met roken voor de operatie. 

Helaas, na een paar dagen kreeg ik bericht van de arts, dat ik geen operatie vergoed zou krijgen... 

 
 
 
 
 
 
 
 

Reactie plaatsen

Reacties

Mams
4 maanden geleden

Zo trots op jou. 😋💞

Kathy Hol-van der Werf
5 maanden geleden

Geweldig Ilona!! Mooi hoe je je gevoelens beschrijft in deze bijzondere fase van je leven en in zo’n korte tijd zó succesvol is!
👍👍👍

Els
5 maanden geleden

Je bent een Kanjer ❤
En mooi geschreven

Björn
5 maanden geleden

Super mooi geschreven! Go for it!!

Manon
5 maanden geleden

Wat mooi om je blogs te lezen. De doelen die je al hebt mogen behalen en nog gaat halen! Goed hoor!! Succes en het beste wijffie xx

Christa
5 maanden geleden

Super dit Ilona! Mooi hoe je het schrijft!!

Rebekka
5 maanden geleden

Mooi geschreven Ilona, mensen denken en zeggen vaak oh je kiest nu de makkelijkste weg, maar dit is zeker niet de makkelijkste weg , je hele leven veranderd , maar als goed is veranderd het ook in je hoofd en ga je weer de mens zien die je wilde zijn. Veel geluk met je nieuwe ik

René
5 maanden geleden

Mooi geschreven Ilona, nu op naar je verdere herstel. Je bent een kanjer. Loveyou